Het lijkt er zo langzamerhand op dat het er echt van gaat komen.
Er komt waarschijnlijk een government shutdown.
Of niet, als er vanavond of morgen nadat ik dit schrijf, alsnog een overeenkomst komt.
Nu moet ik eerlijk zeggen dat die hele shutdown mij niet zo heel veel kan schelen.
Wat me wel kan schelen, is dat er politieke spelletjes gespeeld worden.
Spelletjes die ondertussen al heel erg lang duren.
Al deze discussies gaan namelijk vooral over het budget voor het fiscal year 2011. En dat jaar loopt van oktober 201o tot september 2011.
Er zou nu onderhandeld moeten worden over het budget voor 2012. Want dat is minder dan zes maanden weg.

Hoewel de discussies op dit moment maar over een heel, heel, beperkt gedeelte van het budget gaan, dat alleen al maakt het trouwens een spelletje, zijn ze wel van grote invloed op mijn werk, en op de mensen die gebruik maken van de diensten die onze non-profit organisaties aanbieden.
Er wordt namelijk gesproken over een zestig procent vermindering van onze funding.
En, u kunt de rekensom wel maken, het jaar is voor de helft voorbij, er komt zestig procent minder funding, dat betekent ontslagen, bij zowel de provincie als bij non-profits en gemeentes. Het betekent programma’s die worden stopgezet midden in het jaar, en infrastructuur- en bouwprojecten die voorlopig niet afgemaakt kunnen worden.

Een spelletje is het.
Alleen dat spelletje wordt nu wel onder andere uitgespeeld over de rug van mensen die het al erg moeilijk hebben.

Begrijp me niet verkeerd, ik snap dat er bezuinigd moet worden. Maar als iedereen dat in ieder geval op tijd weet, kan daar rekening meegehouden worden.
En, Obama heeft zijn kans gemist, want in oktober had hij gewoon nog een meerderheid in the House en in the Senate.

Geen moment heb ik serieus getwijfeld aan de veiligheid van moderne kerncentrales. Alle experts verzekerden toch dat die helemaal veilig waren? Goed, dat zeiden experts in de jaren ’50 ook, maar echte ernstige ongelukken, die gebeuren toch alleen bij oude centrales in krakkemikkige Sovjet-republieken?

En dan zie je plotseling een dreigende kernramp, en hoe ernstig die dreiging uiteindelijk wordt is op het moment van schrijven nog volstrekt onzeker. In een rijk, technologisch hoogstaand land dat waarschijnlijk meer aan rampenvoorbereiding doet dan welk land ter wereld ook. Dan worden een hoop van die zekerheden weggeslagen. En ik geef toe, een familielid in dat land hebben zitten helpt ook niet bij dat gevoel, al zit hij ongeveer even ver van de kerncentrale als ik (en hij) van Tsjernobyl destijds. Hij zal waarschijnlijk niet eens zijn spinazie moeten laten staan.

Toen het kabinet met het voorstel kwam voor een tweede kerncentrale was ik tegen, maar niet ontzettend tegen. Ik zag het eerder als nodeloze geldverspilling dan een bedreiding. Dat is nu anders. Één van de meer bizarre feiten die medeblogger Franka in haar uitstekende boek “De Generatorgeneratie” heeft vermeld is dat “Tsjernobyl” in het Oekrains onder andere “alsem” betekent. Alsem komt één keer voor in de bijbel, in Openbaringen 8:10 en 11 ”De derde engel blies op zijn bazuin. Uit de hemel viel een grote ster, die zo fel brandde als een fakkel. Hij viel op een derde deel van de rivieren en op de waterbronnen. De naam van de ster is Alsem. Dat derde deel van het water werd alsem. Veel mensen stierven door het water, dat bitter geworden was.”  Vrij heftige shit dus. Léés dat boek, mensen (wat zowel betrekking heeft op het boek van Franka als Openbaringen).

Fukushima betekent, voor zover ik kan googlen “gezegend eiland”. Tikje wrang, maar niet echt van Bijbelse proporties. Borssele betekent niks, maar ligt in Zeeland. En Zeeland is niet alleen de naam van de provincie maar eveneens een goede omschrijving van de situatie in het gebied anno 1953. Ik wil er op wijzen dat de centrale in Fukushima de schaal 9 aardbeving wél heeft weten te weerstaan, maar de vloedgolf die er op volgde niet. En dan gaan wij een tweede centrale bouwen in wat toch echt wel een notoir overstromingsgebied genoemd mag worden?

Ik ben dus voortaan heel erg tegen. Als ik Wouter Bos was geweest zou het CDA zeggen dat ik ben gedraaid. Als ik zelf CDA’er was geweest zou het CDA zeggen dat ik na uitgebreide consultatie mijn standpunt had aangescherpt. Of zeggen “Met de kennis van nu denken we er anders over.” Voor mij geldt: met de kernramp van nu denk ik er anders over.

Het verbaasde ons nogal dat er, ondanks de nieuwe auto en de toegenomen levendigheid in de straat nog geen reprimande van de overbuurvrouw gekomen was. Maar vandaag was het zover, hoor. Onze zoon speelde op de oprit met een paar kinderen van een jaar of 10. Mijn man zat voor het huis op een bankje. De overbuurman had de auto al bijna gestart, en de overbuurvrouw liep erheen om naast hem te komen zitten. Maar toen bedacht ze zich. Ze stak de straat over, en sprak mijn man aan.

Of de kinderen wel nog steeds met een zachte bal voetbalden? Ja, weet u, niet vanwege uw kinderen ofzo, maar we hebben een nieuwe auto, en ze schoppen toch wel heel hard. U hebt schatten van kinderen. Echt, dat meen ik. Zo vrolijk en levendig. En ook zo beleefd, he? Ja, dat kun je niet van alle kinderen zeggen. Die van nummer 112 en 114 die zijn zo ongemanierd! Job en Isa heten ze, he? O, zijn die van nummer 120? Ja, daar wonen mijn buren. O. Nou ja, in elk geval: ik moet zeggen dat ik uw kinderen erg aardig vind. En dat het natuurlijk prima is dat u ze op de oprit laat voetballen. Kinderen van die leeftijd kun je niet naar het park sturen, he? Wat, is hij pas 5? Zo, dat zou je ook niet zeggen. Nou, dan voetbalt hij ook erg goed voor zijn leeftijd. En zijn zusje dan? Die is 3? Gunst, wat spreekt ze al duidelijk! Nou meneer, ik moet gaan, hoor. Maar fijn te horen dat u oppast voor mijn auto. En voor de plantjes. Fijne dag meneer”.

Huh?

O ja, er was nog iets gebeurd. Een collega van mijn man heeft met haar moeder (een vriendin van de overbuurvrouw) over ons gesproken. Nu weet onze overbuurvrouw ook dat wij geen onderontwikkeld sociaaleconomisch zwak gezin zijn. Mijn man is ‘de rechterhand van de burgemeester’, en ik heb ‘een belangrijke baan in Den Haag’ en ben daarnaast ook nog eens ‘bijna gepromoveerd’. We zijn, kortom, opeens belangrijke mensen geworden. En die zorgen dus voor beduidend minder overlast.

Ik zit op dit moment op een Caribisch eiland.
Op dan wel aan het strand liggend, nip ik aan een cocktail terwijl mijn voeten gemasseerd worden.
Heerlijk, wat een genot.

Maar o neen!
Ik lieg tegen u.
Ik dróóm dat ik op een Caribisch eiland zit.
In de praktijk werk ik me een miljoen keer in de rondte.
Terwijl ik übergefrustreerd ben.
Nou, een übergefrustreerde een miljoen keer in de rondte werkende Cisca, geloof mij, dat wilt u noch zien noch meemaken.

Zonder in al teveel details te treden, wil ik even mijn onvrede met het voorgestelde budget van de federale overheid voor 2011 uitspreken.
Ik snap er helemaal niets van.
Mijn president, die niet eens mijn president is, maar die wel mijn liefde voor community werk deelt, gaat keihard snijden in juist dát.
Snijden in programma’s, die gericht zijn op het helpen van mensen die onder de armoedegrens leven.
Iets dat in de VS zo hard nodig is.
En wat ik dan al helemaal niet snap, is waarom diezelfde president een maand terug tijdelijke belastingverlagingen voor de allerrijkste bovenlaag van de bevolking verlengde voor twee extra jaar, en hoe het kan dat er nog steeds ongelooflijk veel geld naar twee soms best zinloze oorlogen gaat.
O, en 2011 is al zes weken oud.
Dus echt, het is stom, raar, onhandig en het moest verboden worden, om nu het budget nog veranderen.

Wel.
Waar het op neer komt, is dat het zomaar ineens zou kunnen dat de afdeling waarvoor ik werk binnen nu en een maand zo’n vijftig procent van zijn inkomsten gaat verliezen. En dat betekent dat de vele non-profits in de provincie die voor een groot gedeelte van hun inkomsten van ons afhankelijk zijn, minder mensen zullen kunnen helpen, en personeel zullen moet ontslaan.

Nu staat er nog niets vast, en ik weet ook wel dat het allemaal één groot politiek spel is, maar pfoe hé, wat zijn sommige dingen soms een desillusie.
Ondertussen ga ik de komende twee weken heel wat lobbyen, en echt, ik ga ál mijn charmes in de strijd gooien.
Stiekem heb ik nu nog de illusie dat dat misschien een verschil kan maken.

Gelukkig maar, dat we afgelopen weekend echt een vakantie boekte naar een Caribisch eiland.
Over drie weken vertrekken we!
Ik heb er nu al zin in…

Dat doe ik niet.
Want, ik weet het niet.
Ik weet helaas niet wat goed is, en wat werkt en wat niet.
En wie weet dat nu wel?

De kloven zijn zo groot.
De kloof tussen Democraten en Republiekeinen, de kloof tussen arm en rijk en laten we het maar helemaal niet hebben over de kloof tussen uitgaven en inkomsten.
En heel soms word ik, die alles weet, overal verstand van heeft, en vooral oprecht gelooft in de onderliggende filosofie van mijn werk, namelijk mensen die het minder goed hebben, helpen, daar gewoon niet zo blij van.

En waar ik al helemaal niet blij van word.
The State of the Union is zónder hoedjes!
En dat terwijl ik eigenlijk, om Aaf Brandt Corstius maar eens vrijelijk te citeren, stiekem natuurlijk alleen maar geïnteresseerd ben in welke hoedjes met Sinterklaas het gemakkelijkst tot surprise zijn te recyclen.

Pfff.
Misschien moet ik maar gewoon vroeg naar bed met een bouquetreeks boekje.

Ze vraagt zich af waarom ze me op straat of in de speeltuin nooit ziet. Of ik misschien ver weg woon? Ja, inderdaad. In een andere wijk, aan de andere kant van de grote weg. O, dan zal ik wel een probleem hebben als de peuterspeelzaal straks intrekt in de brede school. Die is nog verder van mijn huis dan het huidige gebouw. Of kom ik terug in de wijk wonen, als de gesloopte huurwoningen zijn vervangen door nieuwbouw? Ik vertel haar, dat we graag in zo’n woning zouden gaan wonen, maar dat we er niet voor in aanmerking komen. We hebben tenslotte nauwelijks inschrijftijd.

En dan heeft de moeder een tip voor me. Ik moet naar de dokter gaan. “Die schrijft wel een briefje. Als u ver van school woont, is dat slecht voor de knieeen. U moet dichterbij wonen. Met dat briefje krijgt u wel urgentie. Het lijkt me heel leuk als u mijn buurvrouw wordt”. O, werkt het zo? Inderdaad, het zou leuk zijn als we buurvrouwen zouden worden. Dan leer ik nog eens wat…

Dat klinkt heel logisch. Er is echter een MAAR. Sinds mijn zoon leert lezen, leest hij alles wat los en vast zit: “Mamma, daar staat ‘ing’, dat is toch geen woord? Of heet die oranje leeuw zo?”. Zo ook dus de teksten op plastic tasjes. Deze week in de trein: “Goedemorgen. Goedemiddag. Goedenavond. S-E-L-E-X-Y-Z. Sulexijs? Wat is dat?”. Ik zeg, volautomatisch: “Dan moet je verder lezen, kerel. Kijk maar of je het kunt vinden.”. Maar nee hoor. Je moet echt niet denken dat Selexyz op de plastic tasjes vermeldt wat voor soort winkel ze zijn. Of zelfs DAT ze een winkel zijn. Kennelijk vinden ze dat de naam Selexyz volstaat.

Fantastische marketing, maar niet heus.