Ze spreekt nauwelijks Nederlands, de Turkse moeder van een meisje bij mijn dochter op de peuterspeelzaal. Maar ze knoopt wel een gesprek aan: “zo leuk dat u weer hier bent. Lang niet gezien!”. Inderdaad, ik heb een hele tijd verzuimd mijn dochter zelf naar de peuterspeelzaal te brengen. En als ik haar ophaal, zijn veel kinderen vaak al weg. “Ja, ik werk veel, dus de buurvrouw brengt haar vaak”.
Ze vraagt zich af waarom ze me op straat of in de speeltuin nooit ziet. Of ik misschien ver weg woon? Ja, inderdaad. In een andere wijk, aan de andere kant van de grote weg. O, dan zal ik wel een probleem hebben als de peuterspeelzaal straks intrekt in de brede school. Die is nog verder van mijn huis dan het huidige gebouw. Of kom ik terug in de wijk wonen, als de gesloopte huurwoningen zijn vervangen door nieuwbouw? Ik vertel haar, dat we graag in zo’n woning zouden gaan wonen, maar dat we er niet voor in aanmerking komen. We hebben tenslotte nauwelijks inschrijftijd.
En dan heeft de moeder een tip voor me. Ik moet naar de dokter gaan. “Die schrijft wel een briefje. Als u ver van school woont, is dat slecht voor de knieeen. U moet dichterbij wonen. Met dat briefje krijgt u wel urgentie. Het lijkt me heel leuk als u mijn buurvrouw wordt”. O, werkt het zo? Inderdaad, het zou leuk zijn als we buurvrouwen zouden worden. Dan leer ik nog eens wat…
M.i. is zo’n briefje van de dokter het kluitje om mee in het riet gestuurd te worden. Iedereen heeft er wel een.